زردچوبه طبق نظر حكماى طب سنتى گرم و خشك است و از نظر خواص معتقدند كه گرفتگىها و انسداد كبد را باز مىكند و اگر 4 گرم آن با 4 گرم انيسون و سركه رقيق مخلوط كرده بياشامند براى استسقاء و يرقان نافع است ، جويدن آن در دهان براى تسكين درد دندان مفيد است ، بويژه اگر كمى تفت داده شود و گرم خاييده شود ذرات گرد آن براى خشك كردن زخمها و رفع درد و ورم آنها مفيد است ، زردچوبه مضر قلب است و براى رفع عوارض آن بايد از آب ليمو ترش و اترج استفاده نمود ، مقدار خوراك آن تا 7 گرم است . ساقه زيرزمينى زردچوبه از نظر دارويى براى تقويت معده و به عنوان محرك و بادشكن و براى بند آوردن خونريزى از هر نوع مصرف مىشود و داروى مؤثرى براى انواعى از يرقان و اختلالات كبدى مىباشد . « 1 » زردچوبه بادشكن ، محرك جهاز هاضمه ، ضد استسقاء و نفخ است ، در هند زردچوبه به حدى مقدس است كه در بسيارى از مراسم مذهبى حضور آن واجب است ، چون هندوان گاهى موقع عبادت تمام تن خود را با زردچوبه مىپوشانند و با اين وضع نيمه عريان در فضاى آزاد به عبادت مىپردازند . ضماد زردچوبه در بعضى بيماريهاى پوستى اثر معجزه آسا دارد . پاشيدن گرد زردچوبه روى محلى كه خون از آن خارج مىشود همان اثر را دارد كه تنطور يد دارد ، يعنى : خون را بند مىآورد . « 2 » زردچوبه زخمها را خشك كند و اگر با انيسون بجوند درد دندان كه از سردى باشد را از بين ببرد ، سعفه و گر و جرب يابس را منفعت كند . « 3 » مسواك كردن با گرد زردچوبه درد دندان را تخفيف مىدهد .

--> ( 1 ) - معارف گياهى ، ج 2 ، ص 337 - 335 . ( 2 ) - خواص ميوه‌ها و خوراكيها داروهاى گياهى ، ص 101 . ( 3 ) - الابنيه عن حقايق الادويه ، ص 234 .